Το σώμα δεν ψεύδεται ποτέ.

“Από τότε που επέτρεψα στα αισθήματα μου, τα οποία επί μακρόν ήταν εγκλωβισμένα μέσα μου, να εκφραστούν και κατάφερα να τα νιώσω, απελευθερωνόμουν ολοένα και περισσότερο από το παρελθόν μου.
Τα αληθινά συναισθήματα δεν αποβάλλονται δια της βίας…προσπαθούσα να φαντασιώνομαι θετικά συναισθήματα και να αγνοώ τα αρνητικά, ώστε να βρίσκομαι σε συμφωνία με την Ηθική, με το σύστημα αξιών που αποδεχόμουν.
Όμως, οι προσπάθειες μου ήταν μάταιες…
Το σώμα ξέρει τι του λείπει, δεν μπορεί να ξεχάσει τις στερήσεις, το κενό είναι πάντα παρόν και περιμένει να γεμίσει…
Mε έναν καλό, όχι ουδέτερο θεραπευτή μπορεί κανείς να βρει την αλήθεια του.
Μπορεί να απαλλαγεί από τα συμπώματα του, να απελευθερωθεί από την κατάθλιψη και να νιώσει τη χαρά της ζωής.
Μπορεί να εξέλθει από την κατάσταση της εξάντλησης και να νιώσει το απόθεμα ενέργειας μέσα του, εφόσον αυτή η ενέργεια δε θα καταναλώνεται πλέον στην απώθηση της αλήθειας του.
Διότι η κούραση που προκαλεί η κατάθλιψη εμφανίζεται κάθε φορά που καταπιέζουμε τα δυνατά συναισθήματα μας, οπότε υποτιμούμε τις μνήμες του σώματος και δεν τους δίνουμε την πρέπουσα σημασία…
Το σώμα γνωρίζει ακριβώς τι μας λείπει, τι χρειαζόμαστε, τι δεν ανεχόμαστε, τι μας προκαλεί αλλεργία.
Ωστόσο, πολλοί άνθρωποι καταφεύγουν στα φάρμακα, τα ναρκωτικά ή στο αλκόολ, που κλείνουν ακόμα περισσότερο το δρόμο προς την αλήθεια.
Γιατί; Μήπως επειδή η αναγνώριση της αλήθειας είναι επώδυνη; Προφανώς!
Αυτή η οδύνη όμως είναι προσωρινή και με έναν καλό θεραπευτή υποφερτή…”

~Alice Miller, Το σώμα δεν ψεύδεται ποτέ.

Αλεξάνδρα Χαλκιοπούλου.