Ο θησαυρός μας βρίσκεται στην κυψέλη της γνώσης μας

“Ο θησαυρός μας βρίσκεται στην κυψέλη της γνώσης μας. Και πάντα προς τα εκεί πηγαίνουμε, αφού είμαστε φτερωτά έντομα της φύσης και συλλέκτες του μελιού του νου.

Όπως ο Σοπενχάουερ, έτσι και ο Νίτσε ενδιαφέρθηκε στην νεότητα του για το φάσμα των ανατολικών φιλοσοφιών που συγκλίνουν στην Ινδία.
Κληρονόμος μιας μακράς πνευματικής παράδοσης προσανατολισμένης στο γνώθι σαυτόν, ο Ραμάνα Μαχάρσι υπήρξε ίσως ο τελευταίος “μεγάλος γκουρού” που εργάστηκε με το όργανο που μας κάνει ανθρώπους: τον νου.
Ο Ραμάνα ενθάρρυνε τους μαθητές του να σχηματίζουν την ερώτηση “Ποιος είμαι εγώ?” μόλις έμαθε ότι είχε προχωρημένο καρκίνο, καθησύχασε τους μαθητές του λέγοντας τους: “Δεν πρόκειται να πάω πουθενά. Που θα μπορούσα να πάω?”.
Ο Νίτσε συγκρίνει την κατάκτηση της νόησης με μια μέλισσα που πετάει προς την κυψέλη για να πλάσει το πιο αγνό μέλι, ενώ ο Μαχάρσι περιέγραφε με αυτό τον τρόπο το ταξίδι προς το εσώτερο του καθενός: “Όπως ο αλιεύς μαργαριταριών δένει μια πέτρα στη μέση του και μετά βυθίζεται στον πάτο της θάλασσας για να τα περισυλλέξει, έτσι και ο καθένας μας πρέπει να οπλίζεται με απάρνηση όλων, να βουτάει στο εσωτερικό του εαυτού του και να αποκτά το μαργαριτάρι του Εαυτού του”.
Και για να βρει κανείς το μαργαριτάρι αυτό, δε χρειάζεται να πάει προσκυνητής στην Ινδία ούτε να επιδοθεί σε περίπλοκες πνευματικές ασκήσεις.
Φτάνει να κοιτάξει μέσα του με ηρεμία”.

Ο μεγαλύτερος δάσκαλος, και αυτός που πραγματικά ξέρει τι χρειαζόμαστε σε κάθε περίοδο της ζωής μας, είναι ο εαυτός μας.
Ένα απόσπασμα από το βιβλίο ΝΙΤΣΕ 99 μαθήματα καθημερινής φιλοσοφίας του Άλλαν Πέρσυ.
Ιωάννα Σοφού.