«ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΛΛΟ».

 

‘Ένας από τους μεγαλύτερους γρίφους της ανθρώπινης ύπαρξης είναι γιατί υπάρχουν οι άλλοι και πώς μπορούμε να συνυπάρχουμε μαζί τους.
Στη φιλοσοφία αυτό λέγεται «το πρόβλημα των άλλων νοών». Ο καθένας μας μπαίνει στην ύπαρξη μόνος και φεύγει μόνος. Και όμως πάντα περιτριγυριζόμαστε από άλλους. Από υπαρξιακή άποψη, αυτό σημαίνει ότι, όσο κοντά και αν έρθουμε με κάποιον, πάντα θα υπάρχει ένα αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ μας. Πάντα θα υπάρχει μια ένταση ανάμεσα στην επίγνωση της αυτονομίας μας και στην συνύπαρξη μας με τους άλλους.
Η παντοτινή σύγκρουση του ανθρώπου έγκειται στο ότι, ενώ προσπαθεί να παραμένει ανεξάρτητος από τους άλλους, νιώθει ταυτόχρονα αναγκασμένος να υπερβεί αυτό το διαχωρισμό μέσω των σχέσεων του μαζί τους. Αυτό πολλές φορές οδηγεί σε μπερδέματα, που μπορεί να γίνουν απειλητικά. Το να απομονωθούμε για πολύ καιρό δεν μπορεί να αποτελέσει λύση. Δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να βρούμε έναν τρόπο να αντιμετωπίσουμε αυτή τη σύγκρουση.
Το ότι η αμοιβαιότητα είναι δύσκολη υπόθεση φαίνεται στη συχνότητα με την οποία οι άνθρωποι έρχονται για ψυχοθεραπεία εξαιτίας των δυσκολιών που ανακύπτουν στις σχέσεις τους. Οι άνθρωποι φοβούνται εξίσου την εγκατάλειψη και την κακοποίηση. Προσπαθούν να λύσουν το παράδοξο είτε μέσω της «σύντηξης», δηλαδή της συγχώνευσης με κάποιον, είτε μέσω της «σχάσης», δηλαδή του διαχωρισμού από κάποιον. Όμως, κανένα από αυτά δεν είναι τελικά βιώσιμο. Αν οι άνθρωποι βοηθηθούν στο να αντέχουν αυτό το παράδοξο, το οποίο είναι εγγενές στις σχέσεις, τότε σύντομα θα ανακαλύψουν την ελευθερία που μπορεί να τους προσφέρει η οικειότητα. Αυτή η λύση του τύπου «και το ένα και το άλλο» μπορεί να συνοψιστεί στο εξής: «’Έχω την ευθύνη να κάνω ό,τι θέλω σε έναν κόσμο όπου υπάρχουν και άλλοι, αλλά το ίδιο μπορεί να κάνει και οποιοσδήποτε άλλος, γι’ αυτό είναι καλύτερα ο καθένας μας να παίρνει πάντα υπόψη του τους άλλους».

Emmy van Deurzen- Martin Adams,
Αναπτύσσοντας δεξιότητες στην Υπαρξιακή Συμβουλευτική & Ψυχοθεραπεία