ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ

???? Vol.18 ???????

???? Vol.18 ???????

Οι αρχάριοι θέτουν συχνά το εξής ερώτημα: «Μπορούμε να διακρίνουμε καθαρά μεταξύ της θεραπευτικής ενέργειας, όπως εκφράζεται από την ψυχή και από την προσωπικότητα; Μπορούμε να έχουμε κάποια κατανόηση του ρόλου που η αγάπη πρέπει να παίζει στην τέχνη της θεραπείας;». Μπορώ να απαντήσω σύντομα.
Όταν αρχίζουμε να εργαζόμαστε σαν ένας όμιλος με άτομα τα οποία θα επιδιώξουμε να βοηθήσουμε, μαθαίνουμε να χρησιμοποιούμε τους διάφορους τύπους ενέργειας σύμφωνα με την ανάγκη του ατόμου που πρέπει να θεραπευτεί.
Για να απαντήσω ειδικά στο ερώτημα: Ένας μυημένος ή ακόμη και ένας χαμηλού βαθμού ψυχορατικός μπορεί εύκολα να διακρίνει μεταξύ των θεραπευτικών ενεργειών της ψυχής και των θεραπευτικών ενεργειών της προσωπικότητας, αλλά ο μέσης νοημοσύνης ζηλωτής δεν είναι ακόμη ικανός. Ο μυημένος γνωρίζει την πηγή από την οποία προέρχεται οποιοσδήποτε τύπος θεραπευτικής ενέργειας. Αισθάνεται τους κραδασμούς της ενέργειας, μπορεί να την παρακολουθήσει έως την πηγή της εκπορεύσεως της, με μια προσπάθεια της θέλησης , που οδηγείται από την ενόραση. Ο ψυχορατικός μπορεί να βλέπει το κέντρο από το οποίο μπορεί να ρέει η θεραπευτική ενέργεια και το κέντρο τότε, του υποδεικνύει τον τύπο και την ποιότητα της προβαλλόμενης δύναμης. Κάθε ενέργεια προέρχεται από την ψυχή, αλλά στην αρχική έννοια, κάθε ενέργεια είναι απλώς ζωή που λειτουργεί κάτω από κάποιου είδους κατεύθυνση.
Όσο αφορά τον ρόλο που διαδραματίζει η αγάπη στην διαδικασία της θεραπείας: Η αγάπη είναι η έκφραση της ζωής αυτού Τούτου του Θεού, η αγάπη είναι η συνεκτική δύναμη που κάνει όλα τα πράγματα ολόκληρα (θα επιθυμούσα να στοχασθείτε πάνω σε αυτή την φράση) και η αγάπη είναι παν ότι υπάρχει. Το κύριο χαρακτηριστικό της διάκρισης μεταξύ ενέργειας της ψυχής και δύναμης της προσωπικότητας, όπως εφαρμόζεται στην θεραπευτική, βρίσκεται στην περιοχή της εφαρμογής και της έκφρασης της αγάπης. Η δύναμη της προσωπικότητας είναι συγκινησιακή, γεμάτη συναίσθημα και – όταν είναι σε δράση – η προσωπικότητα έχει πάντοτε συνείδηση του εαυτού της σαν θεραπευτή και είναι το δραματικό κέντρο της σκηνής πάνω στην οποία οι δυο ηθοποιοί, ο θεραπευτής και ο θεραπευόμενος διαδραματίζουν ρόλο. Η ενέργεια της ψυχής, λειτουργεί ασύνειδα και χρησιμοποιείται από εκείνους που είναι σε επαφή με τις ψυχές τους και που κατά συνέπεια είναι αποκεντρωμένοι. Είναι «εκτός της σκηνής» αυτοί οι ίδιοι, αν μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτή τη φράση και ασχολούνται πλήρως με ομαδική αγάπη, ομαδική δράση και ομαδικό σκοπό.
Γιατί λοιπόν είναι τόσο πολύ δύσκολο, αν όχι τελείως αδύνατο για τους σοβαρούς μελλοντικούς θεραπευτές να εργάζονται μαζί ομαδικά στην ιερή επιστήμη της θεραπευτικής; Αυτό συμβαίνει γιατί σαν άτομα και σαν ομάδα κυριαρχούνται από την προσωπικότητα στις ατομικές και ενδοομαδικές σχέσεις τους. Αυτό μπορεί να εκδηλωθεί σε έντονη και αμοιβαία επίκριση ή αυτοκριτική ή σε μια ζωηρή βεβαιότητα προσωπικής ευθύτητας και ορθής κρίσης, που δεν τους επιτρέπει να την διακρίνουν ή να αντιληφθούν ότι υπάρχει μια πιθανότητα να μην είναι τόσο ακριβείς στις ιδέες τους όσο το πιστεύουν. Μπορεί να επιδειχθεί στη βαθιά ικανοποίηση που αισθάνονται με τις προσωπικές υποκειμενικές τους επαφές. Μερικά ή όλα τα παραπάνω εμπόδια, μπορεί να υπάρχουν και να μεταμορφώνουν την ομαδική εκδήλωση σε προσωπική εκδήλωση που εξουδετερώνει κάθε δημιουργικό έργο. Κάθε προσπάθεια θεραπείας μέσα στις συνθήκες αυτές, δυναμώνει τις αντιδράσεις της προσωπικότητας και θα μπορούσε σε μεγάλο βαθμό να επηρεάσει τις προσωπικότητες εκείνων που τυχόν θα θελήσουν να ζητήσουν να βοηθήσει.
Πως πρέπει λοιπόν, να ενεργήσουν; Θα μπορούσα να τονίσω ότι κάθε μέλος ενός ομίλου που, σαν άτομο, είναι ελεύθερο από τις παραπάνω αδυναμίες της προσωπικότητας και από αυτές τις διαθέσεις, γνωρίζει ωστόσο (και δικαίως χαίρει) γιατί συμμετέχει σαν μέλος του ομίλου, στην ομαδική ιδιότητα. Αυτή είναι μια από τις επεισοδιακές δυσκολίες του ομαδικού έργου. Να συμμετέχει όμως να είναι ελεύθερος από αδυναμίες, να αναγνωρίζει ότι οι επιτεύξεις ή οι αποτυχίες των ατόμων μελών του ομίλου είναι εξολοκλήρου δική τους ατομική υπόθεση, να μετέχει και ωστόσο να μη κυριαρχείται από τις ισχυρές σκέψεις και ιδέες των πιο ισχυρών μελών του ομίλου αποτελεί πάντοτε ένα πρόβλημα. Το τονίζω ιδιαιτέρως γιατί στην επί θύραις Εποχή κατά την οποία το ομαδικό έργο θα αναπτυχθεί πολύ, θα άξιζε να κατανοήσουμε τις ομαδικές καταστάσεις και προβλήματα και έπειτα να προχωρήσουμε στο ομαδικό έργο μαζί με εκείνους που είναι οι καταλληλότεροι για συνεργασία. Θα γίνετε τότε καλύτεροι και πιο συνετοί από τις εμπειρίες του παρελθόντος και πιο συγχωνευμένοι σαν όμιλος λόγω κοινής οδύνης και περιορισμού και της αποκτηθείσας ικανότητας από την ορθή αντιμετώπιση των αποτυχιών.
Η αληθινή, σιωπηλή, αγόγγυστη, σταθερή και χωρίς επίκριση αγάπη ας γίνει σκοπός και ιδιότητα της ομαδικής σας ζωής. Τότε, όταν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο έργο που πρέπει να εκτελέσετε, θα εργασθείτε σαν μια μονάδα με ενιαίες καρδιές και διάνοιες.

Εσωτέρα Θεραπευτική σελ. 367-370.
Ιωάννα Σοφού.