ΕΛΥΤΗΣ ΕΚ ΤΟΥ ΠΛΗΣΙΟΝ

1624339_402675886545870_1500840720_n

ΜΕ ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΤΗ ΓΗΣ οι ουράνιες δυνάμεις ανεβαίνουν

Συλλαμβάνεις εδώ ή εκεί ψίχα βασιλικού ή πυρκαγιάς το απόσπιθο

Που μέλλει να αποκαλυφθεί χρόνους πολλούς μετά το πρώτο σου άγγιγμα

Καίει από τη μια όψη το ψευδές αλλά από την άλλη

Του καθρέπτη γίνεται ύδωρ

Ξέρει ο εύθεος. Βγαίνει από τον κορυδαλλό κλώνους δεκάφυλλους

Κι από τις λίμνες των σκιών όλων μυριάδες μινυρίσματα

Κάποιος πέφτει σαν λαχνός νάρκισσος

Αλλά ακόμη κι αν λανθασμένος πρέπει να είναι

Δεν η θέση του κενή μένει. Σαν παρατεταμένο

Παράπονο ήχος άναξ από ρικνή βάρβιτο

Της μνήμης τα ατημέλητα διευθετεί. Και ιδού!

Μήνις παλαιών άθλων εκ νέου ξεσπά και ο νους ημίβροτος αγωνίζεται

Ή δώθε το άδικο εις χρυσόν ή κείθε το χαμένο αλλά όχι

Ευτύχημα. Συνεχίζεται και από την αντίθετη φορά των υδάτων ο ρους

Με ευρήματα σελήνης και μικρής Υακίνθης παρειών θραύσματα

Τα πάντα εντέλει ανάγνωση επιδέχονται

Του μύρμηγκα η μυστηριώδης διαδρομή και της μελλίσης

το βόμβισμα

Ε, τι! Συμπληγάδες όλοι μας περνούμε

Άλλες του κίτρινου στενές κι όλες του κόκκινου κατάμαυρες

Στηθήτω μια Παρθένος κατάστικτη φιλιών η αμώμητος.

Ιωάννα Σοφού.