ΑΝΟΣΟΠΟΙΗΣΗ

BloodMoon

Η αποσυμφόρηση του λεμφικού συστήματος του οργανισμού συντελεί στην ενδυνάμωση του ανοσοποιητικού συστήματος, εξαιτίας του πέρα του ότι απομακρύνει τις τοξίνες, επιστρέφει θρεπτικά συστατικά στην κυκλοφορία του αίματος. Ας δούμε τι είναι η ανοσοποίηση.
Καθώς το ανοσοποιητικό σύστημα αντιμετωπίζει και εξουδετερώνει τους μικροοργανισμούς εισβολείς, κάποια από τα λεμφοκύτταρα μετατρέπονται σε κύτταρα μνήμης. Αποκτούν την ικανότητα να αναγνωρίζουν τις ξένες
ουσίες(αντιγόνα) στην επιφάνεια των μικροοργανισμών. Αν μελλοντικά ο ίδιος μικροοργανισμός εισβάλλει ξανά στο κύτταρο, τα κύτταρα μνήμης πυροδοτούν μια ταχεία ανοσολογική απάντηση για να εξουδετερώσουν τους εισβολείς πριν προλάβουν να αναπτυχθούν. Η διαδικασία εμφάνισης αντοχής ή ανοσίας έναντι ενός συγκεκριμένου μικροοργανισμού ως αποτέλεσμα προηγούμενης λοίμωξης ονομάζεται φυσική ανοσοποίηση. Ανοσία είναι δυνατόν να επιτευχθεί και με τεχνικούς τρόπους. Στην ενεργητική ανοσοποίηση, νεκρά ή εξασθενημένα στελέχη του μικροβίου ή τα τοξικά του προϊόντα εγχέονται στον οργανισμό. Ακολουθεί η ανάπτυξη ανοσολογικής απάντησης μέσω της παραγωγής αντισωμάτων, χωρίς όμως να εκδηλώνεται η νόσος. Στην παθητική ανοσοποίηση, έτοιμα αντισώματα εισάγονται στον οργανισμό.
Ο ιατρός-ερευνητής Dr. Bruce Lipton στο βιβλίο του Η Βιολογία της Πεποίθησης αναφέρει τα ακόλουθα:
Δίδαξα στους φοιτητές μου ότι οι βιοχημικοί μηχανισμοί που χρησιμοποιούν και τα κυτταρικά συστήματα οργανιδίων είναι βασικά οι ίδιοι μηχανισμοί που χρησιμοποιούν και τα ανθρώπινα συστήματα οργάνων. Παρότι οι άνθρωποι αποτελούνται από τρισεκατομμύρια κυττάρων, τόνισα πως δεν υπάρχει κάποια «νέα» λειτουργία στο σώμα μας, η οποία να μην έχει ήδη εκφραστεί στο επίπεδο του μεμονωμένου κυττάρου. Κάθε ευκαριωτικό κύτταρο (δηλαδή κάθε κύτταρο που περιέχει πυρήνα) διαθέτει το λειτουργικό αντίστοιχο του νευρικού μας συστήματος, του πεπτικού μας συστήματος, του αναπνευστικού μας συστήματος, του απεκκριτικού μας συστήματος, του ενδοκρινικού μας συστήματος, του μυϊκού και σκελετικού μας συστήματος, του κυκλοφορικού μας συστήματος, του δέρματος μας, του αναπαραγωγικού μας συστήματος, καθώς ακόμη και ένα πρωτόγονο ανοσοποιητικό σύστημα, το οποίο χρησιμοποιεί μια οικογένεια «ουβικουιτινικών» πρωτεϊνών, οι οποίες μοιάζουν με αντισώματα.
Επίσης ξεκαθάρισα στους φοιτητές μου ότι κάθε κύτταρο είναι ένα νοήμον όν που μπορεί να επιβιώσει μόνο του, όπως αποδεικνύουν οι επιστήμονες όταν αφαιρούν μεμονωμένα κύτταρα από το σώμα και τα αναπτύσσουν σε καλλιέργεια.
Όπως ήξερα από διαίσθηση όταν ήμουν παιδί, αυτά τα έξυπνα κύτταρα είναι εμποτισμένα με θέληση και σκοπό. Αναζητούν με πολλή ενεργητικότητα να βρουν περιβάλλοντα τα οποία υποστηρίζουν την επιβίωση τους, ενώ ταυτόχρονα αποφεύγουν τα τοξικά ή τα εχθρικά περιβάλλοντα. Όπως και οι άνθρωποι, τα μεμονωμένα κύτταρα αναλύουν χιλιάδες ερεθίσματα που λαμβάνουν από το μικροπεριβάλλον στο οποίο ζουν. Μέσα από την ανάλυση αυτών των δεδομένων τα κύτταρα επιλέγουν κατάλληλες συμπεριφορικές αντιδράσεις για να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους.
Τα μεμονωμένα κύτταρα είναι επίσης ικανά να μάθουν από αυτές τις περιβαλλοντικές εμπειρίες και μπορούν να δημιουργήσουν κυτταρικές μνήμες, τις οποίες περνούν στους απογόνους τους. Για παράδειγμα, όταν ένας ιός ιλαράς μολύνει ένα παιδί, καλείτε ένα ανώριμο ανοσοποιητικό κύτταρο για να δημιουργήσει μια προστατευτική πρωτεΐνη αντισώματος κατά αυτού του ιού. Στη διαδικασία, το κύτταρο πρέπει να δημιουργήσει ένα νέο γονίδιο, το οποίο θα χρησιμεύσει ως προσχέδιο για την κατασκευή της πρωτεΐνης αντισώματος της ιλαράς.
Όταν το σμιλεμένο αντίσωμα εφαρμόσει πάνω στον ιό απενεργοποιεί τον εισβολέα και τον μαρκάρει για καταστροφή, προστατεύοντας έτσι το παιδί από την επίθεση της ιλαράς. Το κύτταρο διατηρεί τη γενετική «μνήμη» αυτού του αντισώματος, έτσι ώστε στο μέλλον, αν τυχόν το άτομο εκτεθεί και πάλι στην ιλαρά, τα κύτταρα να μπορούν άμεσα να εξαπολύσουν μια προστατευτική ανοσοποιητική αντίδραση.

Ιωάννα Σοφού.