Αλλαγή βάρδιας

P1000194

Κάποια στιγμή στο μακρύ μονοπάτι της εξέλιξής μας έρχεται η κρίσιμη ώρα της αλλαγής της βάρδιας. Η ώρα να παραδώσει η προσωπικότητα τα ινία της διακυβέρνησης της ζωής στη Ψυχή. Η προσωπικότητα αντιστέκεται. Αρνείται. Δεν θέλει με τίποτα να αφήσει αυτόν τον έλεγχο. Για τόσους αιώνες, αυτή κατείχε την αρχηγεία.
Γιατί άραγε τόση αντίσταση? Γιατί άραγε τέτοια άρνηση? Πέρα από το αλαζονικό της κομμάτι που δεν θέλει να αφήσει την πρωτιά, φοβάται.
Δεν εμπιστεύεται τη Ψυχή διότι δεν ΞΕΡΕΙ πως θα είναι η ζωή αν τυχών της παραδώσει τα ινία. Φοβάται να αφεθεί στο άγνωστο. Φόβος. Τρόμος. Το σώμα πονάει. Δεν θέλει να γονατίσει μπροστά στη Ψυχή. Πονάνε τα γόνατα, πονάνε οι αρθρώσεις, πονάνε οι μυείς. Όλο το σύστημα στυλώνει. Λες και έχεις γίνει ογδοντάχρονος με αρθριτικά. Τεράστιος πόνος.
Η προσωπικότητα ξέρει ότι η προεδρία της δεν ήταν εύκολη. Κουτσά στραβά προχώρησε στο μονοπάτι, αλλά τουλάχιστον ξέρει ότι πάντα έκανε το καλύτερο που μπορούσε. Αυτό το εξασφάλισε επειδή κατείχε τη θέση του οδηγού. Αν τυχών αφήσει αυτή τη θέση, τι θα γίνει άραγε? Οι δυσκολίες που έχει συναντήσει επί τους αιώνες την έχουν κάνει ακόμα ποιο δύσπιστη και επιφυλακτική. Δεν εμπιστεύεται κανέναν. Και με το δίκιο της. Στη μνήμη της, τόσες προδοσίες, λεηλασίες και απιστίες έχουν καταγραφεί.
Πως μπορεί άραγε να εμπιστευτεί την Ψυχή την οποία δεν γνωρίζει? Πως μπορεί να παραδώσει τα ινία της ζωής σε έναν παντελώς άγνωστο οδηγό?
Αλλά είναι πράγματι έτσι τα πράγματα? Η Ψυχή είναι πραγματικά ο παντελώς άγνωστος? Σοβαρά μιλάμε τώρα, ποιον προσπαθούμε να κοροϊδέψουμε? Ας είμαστε και λίγο λογικοί και νοήμονες. Ας γίνουμε και λίγο ρεαλιστές!
Είναι πράγματι η Ψυχή αυτός ο ξένος που δεν γνωρίζουμε από πού κρατάει η σκούφια του? Με πολύ ειλικρίνεια, ΟΧΙ, δεν είναι.
Με πολύ ειλικρίνεια ξέρουμε ότι είναι ένας παλιός συνοδοιπόρος. Ξέρουμε πάρα πολύ καλά πως ήταν εκεί, ακόμα και όταν δεν είχαμε την επίγνωση της ύπαρξής της. Ήταν εκεί, ο σιωπηλός καθοδηγητής που εν άγνοιά μας κινούσε τα νήματα της ύπαρξής μας. Πόσες φορές μας άπλωσε το χέρι και μας βοήθησε να ορθοποδήσουμε ή μας προστάτεψε από ένα απερίσκεπτο βήμα? Πόσες φορές μέσα στο σκοτάδι, μας έδηξε πώς να βγούμε από την αδιέξοδο? Αυτό το ξέρουμε. Διότι στο σύστημά μας δεν έχουν καταγραφεί μόνο οι αναποδιές. Η ύπαρξη του Φωτός έχει επίσης αφήσει το αποτύπωμά της.
Ας συλλογιστούμε λίγο. Η Ψυχή δεν ήταν παρούσα στις στιγμές των μεγάλων αποφάσεων? Στις στιγμές εκείνες που πήραμε κάτι «τρελές» αποφάσεις στη ζωή μας? Εκείνες τις στιγμές που κάναμε τα μεγάλα άλματα χωρίς να βλέπουμε ακριβώς που πηγαίνουμε, που δεν ξέραμε αν το επόμενο μας βήμα θα έβρισκε στέρεο έδαφος ή αν θα πέφταμε στο κενό. Και όμως τότε, ΠΟΤΕ δεν πέσαμε!!!!!!!!!!!!!!! Αυτή την αλήθεια δεν μπορούμε να την αγνοήσουμε.
Ενώ με την προσωπικότητα ως οδηγό, δεν έχουμε παράπονο. Πόσες φορές πέσαμε, τσαλακωθήκαμε, καήκαμε, ματώσαμε, πονέσαμε? Θα μπορούσαμε να ξαναγράψουμε τους «Άθλιους» του Βικτώρ Ουγκώ, όχι σε δυο τόμους αλλά σε είκοσι!
Δεν ξέρω, τι να πω?… Υποτίθεται ότι αυτό που διακρίνει τον άνθρωπο από το ζώο είναι η νοημοσύνη. Εσάς, η δική σας λογική, τι σας λέει? Ότι πρέπει να κρατήσετε τον οδηγό που για 30, 40 ή 50 χρόνια σας έχει πάει κουτσά στραβά στο μονοπάτι της ζωής προσφέροντας σαν μοναδικά παράσημα μώλωπες, καρούμπαλα και ανοιχτές πληγές?
Προσωπικά, μόνο και μόνο από τη σκοπιά της κοινής λογικής, δεν βλέπω κανέναν λόγο να αφήσω άλλο στα χέρια του τα ινία της ζωής μου. Ειλικρινά και από το βάθος της καρδιάς μου, ξέρω ότι εμπιστεύομαι πολύ περισσότερο την Ψυχή. Και όταν λέω ότι δεν την γνωρίζω, ξέρω πολύ καλά ότι αυτό είναι ψέμα. Το ψέμα του μικρού παιδιού που δεν θέλει να παραδεχτεί ότι έχει κάνει μια ζαβολιά.
Την γνωρίζω και την αναγνωρίζω. Έχω κουραστεί πια. Δεν μπορώ άλλο να αναρωτιέμαι ανά πάσα στιγμή «Είμαι τώρα στο σωστό δρόμο?» «Καλά πορεύομαι?» «Ορθά βλέπω?» «Ορθά πράττω?» «Προς τα πού πρέπει να πάω? Δεξιά ή αριστερά?». Κόλαση. Δεν αντέχω πια αυτό το άγχος! Με τρώει από μέσα. Γάγγραινα.
Ειλικρινά, βρείτε μου έστω έναν καλό λόγο για να μην παραδώσουμε στη Ψυχή τα κλειδιά του αυτοκινήτου? Που θα βρούμε καλύτερο οδηγό να μας πάρει από το χέρι και να μας περπατήσει στο μονοπάτι της ζωής με τόση Αγάπη, τόση Μέριμνα, τόσο Σεβασμό και τόση Σοφία? Αυτό το χέρι δεν έχει καμία αντιστοιχία στα ανθρώπινα δεδομένα. Αυτό το χέρι, ούτε κατά φαντασία δεν πλησιάζει το χέρι της καλύτερης επί της γης μάνας. Κι αυτό το ΞΕΡΟΥΜΕ.
Εν τέλει, ξέρουμε πάρα πολλά από αυτόν τον υποτιθέμενο «άγνωστο» που ονομάζουμε Ψυχή. Τι περιμένουμε λοιπόν? Ας γίνει η αλλαγή της βάρδιας. Χωρίς φόβο και τρόμο. Καιρός είναι να ξεκουραστούμε. Καιρός είναι να απολαύσουμε πραγματικά τη Ζωή. Καιρός είναι να ΖΗΣΟΥΜΕ. Έτσι, απλά.
Δεν ξέρω εσείς, εγώ πάντως την βάρδια την παραχωρώ με απέραντη Χαρά και με ανοιχτή καρδιά! Και δεν μου πέφτει καρφί το τι θα γίνει μετά! Τόσους αιώνες ξαγρυπνώ και φιλάω τσίλιες μέρα-νύχτα! Βαρέθηκα! Πάω να κοιμηθώ! Μετά θα πάω για μπάνιο! Επιτέλους πια! Κόντεψε να μας ξεφύγει άλλο ένα καλοκαίρι! Ευτυχώς, ο Αύγουστος δεν έχει μπει ακόμα! Κάτι προλαβαίνουμε!
Από το βάθος της καρδιάς, εύχομαι καλό καλοκαίρι σε όλους!
Με Αγάπη και Αφοσίωση,
Καρολίνα Στεφανοπούλου
Θεραπεύτρια Σιάτσου